تعریف منطقه (ناحیه)

معمولاً مدیران دولتی برای مدیریت بهینه یک کشور به تقسیمات کشوری بر دو اساس می‌پردازند:

1-    تشابهات

2-    تفاوت‌ها

محل‌های متشابه با یکدیگر و متفاوت با سایر محل‌ها را به عنوان یک بخش اداری از کشور می‌شناسند معمولاً بزرگ‌ترین بخش تقسیمات کشوری را «منطقه» یا به عبارت بهتر «ناحیه» می‌نامند.

بنا به تعریف شورای اتحادیه اروپا

«منطقه به معنی سرزمینی است متجانس، از لحاظ وسعت و حدود و ثغور بالنسبه متوسط، که بتوان آن را از لحاظ جغرافیایی مشخص نمود.»

بنابراین: منطقه یا ناحیه اصولاً بنابر ملاک «تجانس» و به ویژه ارتباط بین سرزمین (بوم) و عوامل انسانی آن شناخته می‌شود.

 

غذا

لباس

مسکن

شمال: برنج

کفش چوبی

خانه چوبی در طبقه دوم

سیستان و بلوچستان: گندم

گیوه

خانه گلی در طبقه همکف

 

بنا به یک تعریف کلی:

«منطقه، سرزمینی است که بهینه‌ی آن یا به وسیله‌ی نوعی وحدت اداری یا اقتصادی، و یا به وسیله‌ی تجانساتی در پستی و بلندی‌ها، آب و هوا و نوع گیاهان، و یا به توسط مجموعه‌ی متجانس مردمی که در آن زندگی می‌کنند، مشخص می‌گردد.»

وحدت اقتصادی بلوچستان = زندگی عشایری به کمک شتر و...

وحدت جغرافیایی = سرزمینی کویری و خشک

تجانس جمعیتی و نژادی = قوم بلوچ

 

انواع مناطق

مناطق را معمولاً بشرح زیر تقسیم کرده‌اند:

ناحیه جغرافیایی:  1- طبیعی   2- جغرافیایی

ناحیه اقتصادی: 1- کشاورزی و دامپروری  2- معادن و صنایع  3- بازرگانی ـ مرزی ـ بندری ـ رباطی

ناحیه اجتماعی: 1- نظامی   2- قضایی 3- تأمین اجتماعی 4- اداری ـ سیاسی

ناحیه فرهنگی: 1- بنا به آداب و رسوم و هنرهای قومی   2- آموزشی ـ دانشگاهی